وبلاگ جديد

این آدرس وبلاگ جدیده :

http://kharababad.blogfa.com/

بيابان

در شب تاريكي در بياباني مهيب بين طوفانهاي شن

يك نفر بنشسته تنها و غريب

يك نفر از شعر خالي يك نفر از شور خالي

يك نفر بي جان پناهي بهر مردن زير آت طوفان شن

شادي اش از خود سرودن با زباني سخت و دشوار

آنكه آن جا بي كس و غمگين وتنها بين طوفانها نشسته

آن منم

مرد بياياني از شادي گريز بي كس و غمگين و تنها

از ميان ساحل و درياي احساسات خود آرام رفتم

از ميان مردم ؛مردم فريب چهره ساز

بي مي وبي جام رفتم 

آن چنان رفتم كه از من

يك نشاني جز غباري

از پس باد سحر بر جا نمانده

مدم در اين بيابان غريب

تا بياموزم نشان مردم ؛ مردم فريب

////.........باز باران..........////

باز باران    بی ترانه      میخورد بر روی شانه

یادم آرد بی کسی را

 یادم آرد من که بودم با که بودم

از چه رو تنهای تنها گوشه ی شهری نشستم

یادم آرد دل غمین است  آخر عشقت همین است

آه باران

           باز باران

گریه ی ابر بهاری  رفتی و تنها نشستم روزهای بیشماری

روزهایی سرد و تاریک     در درون کوچه های تنگ و باریک

یادم انداخت کودک عشق تو بودم

کودکی دیوانه بودم           مست بودم      هست بودم 

  شیره ی جانم کشیدی       کودکم را سر بریدی

رفتی و با جان دیگر پر کشیدی و پریدی

آه باران جان من را باز بستان

                                     باز بستان

                                                 باز بستان جان من را

آشنا با آسمان

گر دلم مينوشت ،زبانم ميمرد
گر زبانم ميگفت ،دلم ميشکست
سکوت تنها چاره ي من بود
آنجا که قلبم شکست
درد هايم را فقط،آسمان ميدانست
ستاره ها يگانه شاهد هايم بودند
عيبشان اين بود ...
حرف هاشان را ستاره اي ميگفتند!

زبانشان را زميني ها نميدانستند
من ميدانستم ،اما...
سکوت تنها چاره ي من بود
سکوت و انتظار
تا بيايد کسی که آسمان بشناسدش
بداند ابر چيست
بداند اشک چيست
زبان ستاره ها را بفهمد
تا او معني کند چشمک ستاره ها را براي زمينی ها././

شهسوار

همه مي پرسند « چرا شكسته دلت ؟ مثل آنكه تنهايي ؟ ... چقدر هم تنها !

پاسخ يك دريا را در قطره نمي توان پيدا كرد ... و سخن هزاران سال را در لحظه

نمي شود جستجو كرد .... حرفهاي ساده من چقدر در هزارتوي ذهن پيچيده

 مي شود ؟ مگر ساده تر از اين هم مي توان صحبت كرد ؟‌! من از قله نمي آيم ...

 دره هم جاي من نيست ... من شهسوار عشقم و عشق همراه باد هميشه فرار

مي كند... جاده ترك برداشته است از استواري من ... من كوله بار خويش را بسته ام

آیا می شود در این جاده قدم برداشت؟

یه روز اومد با ناراحتی بهم گفت: ميخوام باهات دوست باشم تا از تنهایی در بیام

بهش لبخند زدم و گفتم فکر خوبیه اینجوری منم از تنهایی در میام

يه روز ديگه بهم گفت: ميخوام تا ابد باهات بمونم تا هیچ وقت تنها نمونم

خوشحال شدموبهش گفتم فکر خوبیه اینجوری منم دیگه تنها نمیشم

يه روز ديگه گفت: ميخوام برم يه جاي دورجايي که هيچ مزاحمي نباشه بعد تو هم بياي پيش من تا تنها نشم

با دلی پر از غم بهش لبخند زدم و بهش گفتم فکر خوبیه منم از این مزاحما خسته شدم

رفتو توی نامه اش نوشت من اینجا یه دوست پیدا کردم تا از تنهایی در بیام

براش يه لبخند کشيدم و نوشتم فکر خوبیه منم اینجا خیلی تنهام

يه روز يه نامه نوشت وگفت من قراره اينجا با اين دوستم تا ابد زندگي کنم تا هیچ وقت تنها نمونم

براش دو تا لبخند کشيدم و زيرش نوشتم منم خیلی تنهام

حالا ديگه اون تنها نيست و من هزار تا لبخند واسه دل خودم کشیدم که اون دیگه تنها نیست از اين بابت خيلي خوشحالم...

وچيزي که بيشتر خوشحالم ميکنه

اينه که نميدونه من هنوزم خيلي تنهام

...تا خدا

شاید اینم دلیل مناجات من با خدام بود

فرشتگان از خدا پرسیدن: خدایا تو که بشر رو انقدر دوست داری چرا غم را آفریدی ؟ خدا گفت : غم را به خاطر خودم آفریدم چون این مخلوقه من تا غمگین نباشه به یاد خالقش نمی افته 

خودم دوست ندارم زیاد عکس بذارم ولی بعضی وقتا یه عکس جای هزار تا خط نوشته شده

حرف میزنه

مناجات با حق

ای که با نامت جهان آغاز شد

دفتر ما هم به نامت باز شد

دفتری کز نام تو زیور گرفت

کار او از عرش بالاتر گرفت

خدايا به من توفيق

عشق، بي هوس
تنهايي ، در انبوه جمعيت
دوست داشتن ، بي آنکه دوست بداند
عطا کن

چرا دوباره غم

تقديم به همه اوناي که هنوز هم تکه اي از آسمان در چشمانشان جرعه اي از دريا در دستانشان و تجسمي زيبا از خاطره ايثارگل سرخ در معبد ارغواني دلهايشان به يادگار مانده است نخستين چکه باران بعد يک احساس را در قالب کلامي از جنس قفس باغچه هاي معصوم ياس به روي جسم سپيد يک کاغذ ميريزم و آن را با لهجه همه پروانه صفتهاي اين گيتي بي انتها به آسمان نيلوفري تمامي دلهاي ذلال هديه ميکنم

صداقت؟

سپردم به تو دریای دلم را

تو ای افسانه ایثار و خورشید

دلم از روی عشق آسمانی

وجودش را به چشمان تو بخشید

پرستو هم نمیماند به یک شهر

همیشه هجرتش از بیقرا ریست

چی میشد گر دل آشفته من

به شهر چشم تو عادت نمی کرد

تو ای کاش از نخست آن چشمهایت

مرا آواره غربت نمی کرد

-----------------------------------------------------------------